nalewki muzeum.

chodź upijmy się jak wtedy
gdy nocą wracaliśmy do domu
cichutko nucąc własne sny

wyrzućmy szklanki i kieliszki
korkociąg zostawmy też na dnie
aż zniknie świadomość i czas

a kiedy znów nadejdzie dzień
powitaj mnie słodkim uśmiechem
i zastępstwem zwykłego powitania

całe mocniej o minuty z dzisiaj
i całe bardziej od poniedziałku
tylko serce bije podobnie szybko

chcę się dziś upić upić do cna
lecz czekam bo samej to smutno
będziemy pili jak zawsze do dna

o żartach, prawdach i wróblach.

jestem tym żartem,

który bawi tylko ciebie

a ty nadal mnie opowiadasz

przy każdej możliwej okazji

nikt nie wierzy prawdom

pisanym sprejem na murach

dlatego szeptane jest żywym

na przekór powszedniości

gdzie wróble się tarzają

tam chodzimy ścieżkami

znanym tylko pobieżnie

przez wzgląd na rutynę

a może nadal kłamią.

kłamali gdy mówili

że wszystkie wiązania chemiczne są takie proste

gdy w gimnazjum wpatrzeni we wzory

uczyliśmy się z nich jak znikać

a potem rozczarowani wciąż trwaliśmy mimo woli

zgubieni w życiu jak muchy na szybie

wykręcając się od jutra przyszłości i prawdy

skażeni na samym początku złym wiązaniem

chemii z fizyką biologią i religią

bo kłamali także gdy mówili

że wtedy można a wtedy nie i zawsze w stałych porach

z ewentualnym marginesem błędu rzędu dwóch dni

które trwają lata świetlne czyli lat miliony

więc dokładnie tyle ile trzeba żeby zabić dinozaura

i odkopać go przy studni szukając skarbu templariuszy

równie cennego co porcelana z której jesteśmy

gdy zdejmiemy z siebie ołów codzienności

i dowiemy się że kłamali gdy mówili

gdy mówili zamiast odpuścić z błogosławieństwem

godnym ostatnich słów wielkich poetów i dziwek

żyć.

iść

i przespać resztę

co bez ciebie

nagła

spać

i umierać wreszcie

dla wygody głowy

i spokoju łez

umrzeć

w ciszy prześcieradła

na dni i noce

razem

praca ciężka, ale pewna - Syzyf.

a ja chcę żyć pod kamieniem

z czystym zupełnie sumieniem

a ja chcę żyć pod kamieniem

z coniedzielnym marzeniem

a ja chcę żyć pod kamieniem

z jednoznacznym milczeniem

w świecie z kamienia toczymy

przestrzenie większe i dalsze

w świecie z kamienia

przestrzenie większe

toczymy

dalsze

trzeci wiersz z dedykacją.

a kiedy przyjdą po twoją samotność

powiedz, że nie masz nic innego

na wymianę poza bijącym sercem

i parę skruszonych myśli nocnych

C8H10N4O2

jeszcze zostań proszę przez chwilkę

na paskudną pogodę i zbyt senne noce

niech deszcz wyznacza rytm bicia serc

nadając ciszy łączenie bez słów

tylko zapomnij że istnieje czasem dzień

wstrząsany porankiem i zachodem słońca

jeszcze napij się ze mną cappuccino

pomilczmy razem dla zbawienia dusz

niech aromat zdań przelotnych

łączy się z pocałunkiem na dobranoc

tylko nie odchodź w przepaściach mroku

kiedy spoglądasz mi prosto w duszę

listen to.

to ja jestem muzyką, która krąży w żyłach

po ciężkim dniu,

po spożyciu,

po przeżyciu.

to ja sprawiam, że myśli

wędrują nie tędy, co zawsze, 

przebijając kolejne mury neuronów.

poczuj mnie,

to ja pulsuję w tętnicach.

próbuję się przedostać

do wątroby,

do serca,

nie chcę być tylko w żyłach,

chcę poczuć ten smak,

chcę żyć swoim życiem,

chcę coś zmienić,

czegoś dokonać.

wędruję nocą,

wędruję za dnia,

zamykam oczy,

pozwalam śnić na jawie,

pozwalam zapomnieć.

to ja,

której słuchasz właśnie

teraz.

***

byliśmy literami

przeliczeni na sylaby

albo rymy parzyste

w heksametrze truizmów

jeśli.

jeśli chcesz coś powiedzieć

mów szeptem w zgiełku nocy

przy zamkniętych oczach i łzach

jeśli chcesz pomilczeć

wybierz szum przechodniów

w każdy dzień powszedni

jeśli zechcesz odejść

to nie zaczynaj nawet

nie dotykaj i nie waż się mówić

jeśli jednak zechcesz zostać

w milczeniu oddaj wszystko

dnia w kolorze pomarańczy

ta, tej, tę, tą.

szyby jak lustra

ludzie niczym studnie

i głowa całkiem pusta

gdy w dłoni bezludnie

***

nigdy więcej

(m)nie

wy-

-puść