VIII

kosmos à rebours

na mapie bez snów

trzysta tysięcy myśli

przez lata świetlne nocy

tych nieprzeżytych

mnie się nie mnie.

to już nie ty

nie ty i nie ja

bo ja już nie z tobą

a ty nie dla mnie

przy mnie tylko ja

tobie nie ja i nie ty

bo kiedy ja sobie

to ty już nie mnie

lecz tobie tylko ty

tak jak ja mnie

drugi wiersz z dedykacją.

i choć nie chcesz odpowiedzieć jak się dziś czujesz

czy wczoraj przebija na dzisiejszy śmiech lub łzy

nie interesują mnie inne odpowiedzi jak ta czy

kiedyś będziesz w centrum wszechświata

piszesz mi o strachu przed ciągłą pustką

czułeś się dobrze ze swoim wyobrażeniem

a teraz już cię nie ma w rejestrze bólów więc

kiedyś będziesz w centrum wszechświata

wnioskujesz nagle że od dawna nie kocha

a przecież tam nigdy miłości nie było wiesz

nie bój się płakać i do mnie pisać cierpienia

kiedyś będziesz w centrum wszechświata

jeszcze kilka zdań o teorii prawdziwego uczucia

potem że nikt tak nie kochał ciebie i mnie

za dużo za dużo jednostronnej miłości dlatego

kiedyś będziesz w centrum wszechświata

komodyfikacja.

kiedyś było znacznie łatwiej

bo jemu zawsze było smutno

a ona nie mogła bez niego żyć

przypuszczalnie to nieprawda

może ona była wciąż smutna

a on poza nią świata nie widział

teraz to tak nieistotne

przeliczyli siebie nawzajem

na kilowolty obojętności

go fuck yourself.

a teraz kiedy mam nareszcie wszystko

bo zapomniałeś mojego imienia

i mogę sobie dopowiedzieć resztę

odmawiam wyraźnie negację i chłód

bo ręka mi ścierpła i opadła już -

mistrzowie nie mylą się aż tak bardzo

nie zaprzeczysz.

są światy, które mnie nie chcą.

żołądkowa gorzka z gwinta.

chciałam uciec w nicość denka

mieć widok na sufit i chmury

czuć w żyłach drgania muzyki

i nie zdradziłaś mnie kochana

dziś trzeba stawić czoła dniom

wybaczyć zdradę poranka i żyć

idąc pod wiatr i wpoprzek ludzi

gdy w sobie tylko drgające serce

i choć sił nie ma powtarzam nadal

because i choose to panie smith

sprawdzam znowu swoją naiwność

prostując się na brzegu przepaści

dobranoc kochana do zobaczenia

aż stwierdzę że przerwa na reklamy

by życia nie przedrzeć za szybko

jeszcze będziemy kiedyś razem śnić

will you dare?

a jeśli kiedyś miałby przyjść dzień w którym nie będzie poranka

gdy skowronek umrze wraz z pierwszym powiewem mroźnego powietrza

kiedy zasłony się rozsuną i będzie szaro

a głowa z poduszki zsunie się na podłogę

pamiętaj o tym co nie padło w nadmiarze samogłosek

zachowaj jedną chwilę i uczyń ją nieśmiertelnie naszą

na minutę muzyki klasyków wyrwanej z wieczności

bądź jak tlen co spopieli do reszty wątłe pięciolinie

gdyby(ś)m(y).

a więc siedzę noc głęboka szara czarna niebieska fioletowa jak moja rozpacz bo właśnie sobie uświadomiłam że gdyby nie ta jedna głupia myśl ten przebłysk intuicji której nie mam gdybym jednak poszła spać stwierdziła że co mi tam kiedyś trzeba się wyspać nie czekać do emerytury tyle lat składkowych gdybym zamknęła laptopa i oczy i palce na nienapisane słowa gdybym tylko

wczoraj po kolejnym męczącym dniu załatwień sprawunków kolejek na poczcie korków w mieście i zebranych ziemniaków na polach właściwie na przełomie wczoraj i dziś bo iść miałam spać ale postanowiłam że zostanę bo coś może się wydarzy może on się odezwie ten co mieszka te kilkaset kilometrów za daleko a może coś może trzeba będzie nie wiadomo on tak tęskni może pójdzie na spacer żeby tylko tamci go znowu nie zaczepili żeby wszystko było w porządku bo jakby to przecież no właśnie na około by trzeba więc poczekam poczekam nic nie tracę noc długa poranki jeszcze cięższe poczekam aż wrócisz kochany mój przyjacielu który zawsze znajdujesz choć nie szukasz ech ty ech ty

po północy ledwo siedzę i muzyki słucham i przychodzisz cześć co u ciebie u mnie nic ciekawego nic kompletnie kolejny zmarnowany wieczór kolejne niewylane łzy i nieprzytulone ramiona znowu smutek znowu leczenie się rozmowami albo czytaniem znowu obrazki które mówią za dużo nic się nie zmienia jak zawsze wszystko gdzie byłeś bo się martwiłam co robiłeś bo z chęcią poszłabym z tobą na spacer dlaczego tak daleko i po co po co ci znowu spacer kiedy wiesz że okazja czeka że masz zawsze pecha i pod tramwaje skody motocykle i spadające cegły wpadasz i dlaczego mnie nie dziwi że dostałeś

jak to poczekać i po co po co jeszcze jak to poczekać kiedy widzę że zaraz zaraz trzeba będzie bo się nie odezwiesz no po co mam zwlekać kiedy wiem że ty nie możesz że trzeba na około bo ja do niej ona do jeszcze następnej i ta następna dopiero tam gdzie trzeba chociaż każda ma swoje życie i nie ma pewności czy zdążymy czy to ma sens czy nie lepiej rzucić cały świat w jasne diabły i pobiec chociażby na koniec świata i dać znać dać znać temu światu przeklętemu że nie można sobie kochać kogo się chce że trzeba pomóc pomóc tobie bo światu już za późno że leżysz i

piszę więc do niej w nadziei że nie śpi nie pije nie ucieka od ludzi nie stroni od komórek i będzie mogła zadzwonić dalej szybciej odpisz cokolwiek bo ty już nie odpisujesz milczysz tam po drugiej stronie internetów uciekasz choć nie chcesz biegniesz za daleko przytrzymałabym cię za rękę pobiegła sama ile sił w nogach dlaczego nie odpisujesz daj znać cokolwiek napisz napisz że ona odebrała że zadzwoniła że już wiadomo że będzie dobrze wszystko w porządku proszę proszę przecież nie zasnę i tak daj znać że oni już po niego jadą że nie

zadzwoniłaś do niej a ona zadzwoniła dalej jak dobrze teraz tylko żeby nie było korków po drodze złapanej gumy albo tsunami chociaż do środek kontynentu chociaż kto wie nie mogę zasnąć bo niczego nie wiem na pewno dlaczego te minuty się tak ciągną gdy czekam aż ktoś powie prawdę uspokoi albo okłamie dlaczego muszę sobie uświadamiać to że i jak długo jeszcze przyjdzie mi czekać jak długo i nie piszesz od pół godziny i nie mogę usiedzieć chodzę więc po pokoju i czekam czekam na znak czekam na możliwość snu czekam na cokolwiek tylko napisz napisz proszę że przyjechali i że wreszcie mogę iść spać podczas gdy oni będą będą się babrać w tym wszystkim co tamci ci zrobili byle na czas bylebym tylko kiedyś mogła ci spojrzeć

zdążyli a więc ulga a więc można się cieszyć można wspominać te dobre czasy i myśleć że kiedyś może jutro może za pięć lat kiedyś o tym pomilczymy bo przecież nikt nie powie jako pierwszy że gdyby nie ta myśl idiotyczna gdyby nie zerwanie przyzwyczajeń i gdyby nie one tamte dwie łańcuszki najsilniejsze ogniwa wszystko w porządku no już już idź spać bo dobrze zrobiłaś i chociaż raz byłaś w odpowiednim miejscu chociaż to żadna odpowiedniość te kilkaset kilometrów i w tym czasie kiedy trzeba było i myśleć także bo bez tego ma przyszłość wiem wiem a on teraz leży i się cieszy jak i ja wiem że kiedyś będzie noc milczenia i powiemy sobie o tym i o innych sprawach kiedy dobrze że jesteś i kocham cię bo nie uciekasz i jesteś i właściwie to dlaczego ocierasz

a więc siedzę środek dnia czerwonego pomarańczowego jak nigdy wcześniej i nigdy potem bo z tej radości nie mogę i uświadamiam sobie że ciebie mogłoby ale jestem jak dobrze jak dobrze że chociaż raz ale gdyby nie to to nieważne wczoraj było wczoraj a dziś już w porządku widzisz uśmiecham się do ciebie tak jak kiedyś będę gdy wreszcie się spotkamy i podziękuję ci że i powiem to wszystko o czym myślałem gdy a ja będę tylko płakać i myśleć o tym co bym zrobiła gdyby przestań do diabła przestań bo jestem

seed time and get oblivion.

posieję czas w swoim ogródku

przepraszam że taki nieco zapuszczony

nie miałam sił pogrążona w podlewaniu

ale teraz wyrwę trawę i posieję czas

jak tylko zdobędę nasionka obiecuję

takie małe niewielkie jak budziki

z tykającymi wskazówkami

z nich po chwili wyrastają pędy 

i to one wrastają się w głowę

wyżerają wspomnienia

odcinają tlen

uszczęśliwiają

uszcz

vanish.

dziś znów

powoli

łyk za łykiem

co za różnica jaki odczyn

smak czy skład data ważności

jakie to ma znaczenie

skoro

i tak za mało za mało

żeby

za mało

za nicość!

bo to co jest powinno być bardziej

a co bardziej chciałoby się do bólu

a co boli to lepiej niech przestanie

(tak zupełnie na wszelki wypadek jakby co)

a co przestaje to daje powód do myślenia

i tylko to czego nie ma staje się miodem

słodszym od tego co nieuprawnione

śmieszność.

puste za-pach-winy

urwane wskazówki pocałunków

wymierzone przeciwko snom

wielkie milczenia gołych łez

okazjonalnie.

pokój wam zostawiam, pokój mój wam daję

powiedział kiedyś dalszy i umarł

dzięki temu mamy teraz dylemat

patrz jaka dobra dziś okazja

podobno wszyscy denaci idą prosto do nieba

zabici żyletką pociągiem czy tabletkami

kto zostawia pokój zbiera dwadzieścia gram

ten ostatni jest okruchem

i za daleko

wciąż żyletki.

na ostrzu żyletki w oku zakreślonym

przy przejściu dla pieszych łez

błąd percepcji objął wyobraźnię

mechanizm krawędzi się zaciął

w pół spojrzenia w prawo i ćwierć

dla pewności że można iść precz

świat wypadł z rytmu skrzyżowań

nie deptać trawników powiek

ani linii na chodnikach i dłoniach

podążać bez zwątpienia tęczy

i uchwycić lekkość tego jeża

co drży z przyzwyczajenia

dla tego co nie nadeszło jutro

bo łatwiej przyjąć szklane dni

niż przejść na drugą stronę betonu

odcinek drugi, poprawiony.

a

aha

a więc

to tak tak

nie nie nie nic

nic nie szkodzi nie

mam wprawę przecież

rozumiem choć chyba nie

ale nie pytam nie mam prawa

okej w porządku i nie wcale nie

nic się nie stało serio naprawdę

żadnych takich dobrze wiesz

albo już nie po co w ogóle

dobrze rozumiem jasne

tak tak w porządku

nie wcale nie

wcale

AAA tanio oddam!

tanio oddam i bez konsekwencji po starej znajomości wręcz

w czyjeś spuchnięte od nicości dłonie i rozmysły

dwie nerki całkiem świeże jeszcze jak ziarnka grochu

ledwo wycięte z krwiobiegu parujące z nagości

do tego wątroba gratis na szczęście i w drogę

wódką trochę przeszła ale wyparuje wyparuje

dwie rogówki i siatkówki na wieczne spojrzenie wgłąb

a serce dla obsługi beznadziejności świata na promocji

w zestawie z płucami sztuk dwie bez raka i POChP

skórę i szpik wyślijcie tym co potrzebują pilnie

reszta nie na sprzedaż nie na sprzedaż ludzie

przecież nikt nie chce więc czemu miałby teraz nagle

nieparzystej duszy i spękanych komórek mózgu

*** [z liściem]

ten brązowy zasuszony liść klonu

zadzierzgnięty za ramę czarnego lustra

ze starannym ornamentem z ubiegłego wieku

przy ścianie w kolorze zwiędłych snów

ten liść co pamięta tamtą niedawną jesień

słoneczną dziwnie ciepłą i nieszczęśliwą

gdy spacery były takie słodkie i przyjemne

a noce puste nieznośne i bezsenne

ten dzień kiedy liść upadł z drzewa

gdy wstrząsnęła nim grawitacja wiatru

a krucha dłoń wzięła z ziemi do serca

i zasuszyła jak najgłębsze wspomnienie

ten brązowy zasuszony liść klonu

przy ścianie w kolorze zwiędłych snów

zbiera kurz i pamięta poranne myśli

gdy powieki zakrywają szum wielkich marzeń

weekend.

potrzeba ciszy

miarowego tykania zegara

odmierzającego minuty pozostałego spokoju

nadchodzi

nadchodzi

z każdym krokiem wskazówki

z oddechem jeszcze lekkim lecz już niedługo

nadchodzi

już słychać w kącie i za firanką

potyka się o brzeg dywanu

nadeszła

teraz trwaj

wytęż wzrok i słuch

każdy szept i każdy dotyk których przecież nie ma

eksploruj i doświadczaj

nie przeżywaj nie dziś nie teraz

bo i po co włączać emocje

kiedy umysł może wszystko wiedzieć

teraz się skup

na każdej minucie sekundzie myśli

czujesz ten powiew niepewności

przeszłości

litości

czujesz jak pokój pęcznieje od nitek

coraz więcej teraz w teraz tutaj w tutaj

żarzy się w oczach umysłu

coraz ciężej oddychać i myśleć

nie pora włączać uczucia

bo to niebezpiecznie dla ciała

teraz czas umierać

wbić wzrok w jakiś stały punkt

powstrzymać łzy i przyszłość

zamrozić receptory

jak stać.

spośród wielu pozycji, jakie może przyjąć ludzkie ciało, najbardziej charakterystyczną dla człowieka jest stanie (na dwóch nogach, owłosionych lub nie; dopuszczalne jest także wykorzystanie jednej: nogi lub nogi). od leżenia czy siedzenia stanie wyróżnia fakt umieszczenia głowy powyżej szyi, szyi powyżej klatki piersiowej a żołądka powyżej bioder. co najistotniejsze, nogi powinny być wyprostowane w kolanach i pod kątem stu osiemdziesięciu stopni wobec kręgosłupa. stopy przylegające do podłoża, ręce opuszczone swobodnie lub nie. w tej pozycji można spalić do 6% więcej kalorii niż przy, powiedzmy, siedzeniu.

natomiast do wyjątków w zakresie stania na nogach zaliczyć można:

a) stanie na rękach, kiedy funkcje nóg pełnią ręce, ciało oparte na dłoniach, łokcie wyprostowane, głowa poniżej żołądka, żołądek poniżej ud, stopy luźno dyndające w powietrzu; często obserwowane na lekcjach wychowania fizycznego, gdy chłopcom widać wątłe klaty a dziewczętom staniki;

b) stanie na uszach, polegające na wykorzystaniu wszelkich członków dla jak najkorzystniejszego wyglądu tychże w danej sytuacji, przeważnie kryzysowej;

c) stanie jak słup soli, do czego potrzeba odpowiednio stężonego roztworu wody z solą oraz warunków atmosferycznych, ewentualnie boskiego objawienia na ziemi sodomskiej, przy pominięciu negacji w poleceniu;

d) stanie jak widły w kupie gnoju - w tej sprawie należy skontaktować się z najbliższym asenizatorem, specjalizacja w staniu w kupie gnoju.

styczeń 2012

to wojna

na gesty

na wzrok

twoja głowa

moja głowa

nasze serca

to walka

na litery

na nuty

twoje życie

moje życie

nasze drogi

to próba

na umysł

na spryt

twoje idee

moje idee

nasze wnioski

to siła

na dziś

na jutro

twoje racje

moje racje

nasza moc